عشق.....

 آری سکوت... همدم عشق است. عشق ....عشق....!

 و اما من.. دردم را با که بگویم دردی که با نفرت از عشق همراه است.سکوتی که از حرفهای تنهایی سخن میگوید.فریادی که صدایش از بی صدایی تمامی گوشها را کر میکند.البته حرفهای من از سر این جور  حرفهای کهنه نیست بلکه طراوت ان بیشتر از غم غربت و تنهایی است.

سخن غربت به میان آمد توجه به کلمه ی غربت انسان را خسته میکند.تا کی ...تا کی منتظر...خستگی ام را میشنوی. تاکی سخن از عشق << تا معشوق نباشد حرف عشق بی ربط است دیوانگی است درماندگی است>> عشق بدترين حرف دنیا.......

( ای بازیگر گریه نکن ما هممون مثل همیم             صبحا که از خواب پا میشیم نقاب به صورت میزنیم)

 گریه ...

یاد هق هق دوست.. یاد دردهای پنهان. یاد شور خستگی..... یاد ان غیور مردان وطن....تا در ان سنگینی غبار بمب های اتشین با گوشت آنها اجین میشد.

 وطن...

یاد ایثار و مروت از همه...یاد ان فرمان بیداد همه

... و        غربت ..غربت دوستی سالها دور از عشق .... گریه... وطن....

... ومن تا آخرین روز منتظر برای دیدار دوست خود (سیاوش) گریه ام را بدون عشق و در وطن سر میدهم

                       سیاوش تهرانی ....

                                                        تیر ۱۳۸۵